لقبی که غول ایرانی برای خداحافظی انتخاب کرد

امیرحسین زارع قهرمانی است که حالا برای پایان مسیرش نه یک رکورد، بلکه یک عنوان را انتخاب کرده است؛ «خادم‌الرضا». سنگین‌وزن تیم ملی می‌گوید اگر روزی از تشک کشتی خداحافظی کند، دوست دارد مردم او را با همین عنوان به یاد بیاورند.

گروه ورزش- خبرگزاری فارس: امیرحسین زارع در آستانه ۲ میدان مهم بازی‌های آسیایی و مسابقات جهانی، در حالی بار دیگر دوبنده تیم ملی را در سنگین‌وزن بر تن خواهد کرد که برای او قهرمانی فقط به مدال و رکورد خلاصه نمی‌شود؛ قهرمان جهان و نایب‌قهرمان المپیک می‌گوید بزرگ‌ترین خوشحالی‌اش زمانی است که مردم ایران شاد باشند و در پایان نیز دوست دارد نه با رکوردها و مدال‌ها، بلکه با عنوان «خادم‌الرضای کشتی ایران» از او یاد شود.متن کامل مصاحبه او را در زیر می‌خوانید: فارس: چند روز دیگر بازی‌های آسیایی را در پیش دارید و حدود ۳ هفته بعد از آن هم مسابقات جهانی برگزار می‌شود. درباره این دو رویداد توضیح دهید...امیرحسین زارع: این لطف خدا و اعتمادی بود که مربیان تیم ملی به من داشتند تا بتوانم هم در مسابقات بازی‌های آسیایی و هم در مسابقات جهانی نماینده کشتی کشورم باشم. امیدوارم بتوانم جواب این اعتماد را به‌درستی بدهم.البته من کشتی‌گیری هستم که وزن کم نمی‌کنم و قطعاً بازی‌های آسیایی با اینکه سطح بالایی دارد و هم از لحاظ روحی و هم از لحاظ فنی می‌تواند به من فشار بیاورد اما از نظر بدنی نمی‌تواند فشار خیلی زیادی به من وارد کند. هدف اصلی من و چیزی که برایم مهم‌تر است، مسابقات جهانی است و امیدوارم بتوانم مثل سال قبل در این مسابقات خوش بدرخشم.

فارس: لیست بازی‌های آسیایی نشان می‌دهد حریفان سرسختی نخواهید داشت... زارع: با کمک آنالیزور تیم و مربیان محترم، همه کشتی‌گیرهای خوب دنیا را آنالیز می‌کنیم و همیشه با برنامه قبلی به روی تشک می‌رویم. در تمریناتی هم که انجام می‌دهیم، تمام توانم را می‌گذارم. من همه تلاشم را می‌کنم که بهترین نتیجه را برای کشورم به دست بیاورم و از هر دو مسابقه سربلند برگردم.فارس: سال‌هاست دوبنده تیم ملی سنگین‌وزن در اختیار شماست. فکر می‌کنید در داخل کشور تهدید جدی برای شما وجود دارد؟زارع: همه کشتی‌گیران قابل احترام، خوب و توانمند هستند. به نظر من در ایران همیشه سنگین‌وزن‌های خوبی داشته‌ایم که در دنیا حرفی برای گفتن داشتند و در سال‌های گذشته همین‌طور بوده و الان هم همین‌طور است. ما در دو سال گذشته هم در مسابقات امیدهای جهان و هم در جوانان جهان در سنگین‌وزن مدال طلا به دست آوردیم. ابوالفضل محمدنژاد کشتی‌گیری بسیار باادب، فنی و واقعاً پهلوان است. من خودم خیلی دوستش دارم و جدا از رقابتی که ممکن است با هم داشته باشیم، رفیق خوب و پسر بسیار خوبی است. او قطعاً حریف من است اما من خیلی دوستش دارم و هیچ‌وقت با نگاه تهدید به او نگاه نمی‌کنم؛ بلکه نگاه من به او برادرانه و دوستانه است. امیدوارم هر کدام از نماینده‌های ایران که در این وزن لباس مقدس تیم ملی را می‌پوشند، نماینده شایسته‌ای برای مردم عزیز کشورمان باشند.

فارس: سخت‌ترین بخش زندگی یک قهرمان چیست؛ چیزی که شاید مردم کمتر آن را ببینند؟زارع: به نظرم سخت‌ترین بخشش نظمی است که یک ورزشکار حرفه‌ای باید در همه مسائل رعایت کند. من هم تا آنجایی که بتوانم این نظم را رعایت می‌کنم و قطعاً نسبت به مردم عادی سعی می‌کنم منظم‌تر زندگی کنم و برای ورزش هم نظم داشته باشم.اما بین ورزشکارانی که می‌شناسم، فکر نمی‌کنم در بحث نظم نفر اول باشم، ولی نفر آخر هم نیستم! همیشه سعی کرده‌ام یک الگویی را برای نظم رعایت کنم، مخصوصاً زمانی که به مسابقه نزدیک می‌شویم.فشار روحی و دوری از خانواده هم یکی از سختی‌های زندگی قهرمانان است. مخصوصاً برای ورزشکاران متأهل و کسانی که فرزند دارند. مثلاً رحمان عموزاد را می‌بینم که بچه‌اش تازه به دنیا آمده و حدود یک سال دارد و خیلی از روزهای سال کنار فرزندش نیست و خیلی دلگیر است. همین‌طور حسن آقای یزدانی. این واقعاً خیلی سخت است.

فارس: در اردوها و مسابقات با بچه‌های تیم ملی شوخی و کری هم دارید؟زارع: (با خنده) بله، ما در بازی‌هایی که در اردو انجام می‌دهیم همیشه با هم شوخی داریم اما با رقبایم هیچ‌وقت کری نمی‌خوانم؛ چون هدفی که دارم ملی است، برای پرچم کشورم و برای مردم کشورم است.همیشه سعی کرده‌ام برای مردم ایران نماینده شایسته‌ای باشم، شادی را به خانه‌هایشان ببرم، لبخند روی لب‌هایشان بیاورم و باعث ایجاد حس غرور در کودکان و نوجوانان شوم.فارس: درباره شادی‌هایی که بعد از قهرمانی انجام می‌دهید چطور؟ آیا از قبل برای آن‌ها برنامه‌ریزی می‌کنید؟ زارع: خیلی از آن‌ها از قبل برنامه‌ریزی شده است و همیشه سعی کرده‌ام کاری که انجام می‌دهم باعث دلخوری و ناراحت شدن رقبایم نشود.مثلاً خوشحالی‌ای که سال گذشته انجام دادم، احترام نظامی به پرچم کشورمان بود. این حرکت را از قبل و حدود دو ماه پیش از مسابقات، زمانی که جنگ به کشورمان تحمیل شده بود، با آقای درستکار، تمرین کرده بودیم.در سالن تمرین یک پرچم شهید بود و با سرمربی آن حرکت را تمرین کرده بودیم که ان‌شاءالله اگر به لطف خدا طلا گرفتم، احترام نظامی به پرچم بگذارم. یک خوشحالی دیگر هم انجام دادم که تاج‌گذاری بود و آن را در سال‌های قبل هم انجام می‌دادم.

فارس: جنو پتریاشویلی هم این حرکت را مقابل شما انجام داد...من هیچ‌وقت برای اینکه رقبایم را ناراحت کنم این کار را نکرده‌ام. این کار را انجام دادم که مردم خوشحال شوند. می‌خواستم بگویم مثلاً من در این وزن می‌خواهم پادشاهی کنم و آن تاجی که روی سرم می‌گذارم، در واقع می‌خواستم تاج را روی سر مردم ایران بگذارم.اما حریف گرجستانی آن تاج را زمانی روی سرش گذاشت که با کمک داور بود. زمانی این اتفاق افتاد که خیلی ناعدالتی‌ها و نامردی‌ها انجام شد؛ اتفاقاتی که من هیچ‌وقت آن صحنه‌ها را فراموش نمی‌کنم و از آن داور نمی‌گذرم. اما اتفاقی بود که افتاده است. تا جایی که می‌دانم پتریاشویلی خداحافظی نکرده و من هم امیدوارم که خداحافظی نکرده باشد و دوباره همدیگر را روی تشک کشتی ببینیم. قطعاً رقابت من و آن کشتی‌گیر رقابت قشنگی است و من این بار روی تشک قطعاً حرفی برای گفتن دارم تا ان‌شاءالله جبران همه آن اتفاقات را انجام بدهم.سؤال: برای مسابقات پیش رو و در صورت قهرمانی، به شادی خاصی فکر کرده‌اید؟زارع: خوشحالی همه بچه‌های تیم ملی، زمانی است که مردم خوشحال باشند. بعد از اتفاقاتی که از سال گذشته افتاده، کشور شرایط جنگی را پشت سر گذاشته و خیلی از جوان‌های کشورمان را از دست دادیم. حال مردم خیلی خوب نیست. از طرفی شرایط اقتصادی و رفاه مردم هم پایین آمده است. وقتی مردم را می‌بینیم، اینکه چقدر به ما انرژی می‌دهند، چقدر به ما دلگرمی می‌دهند و چقدر دلشان برای کشتی می‌تپد، تمام خوشحالی ما زمانی است که مردم خوشحال باشند. اول از همه هدفم این است که طوری بجنگم و کشتی بگیرم که مردم دلشان شاد شود، از کشتی من خوششان بیاید، به من افتخار کنند و حالشان خوب شود و برای لحظه‌ای آن سختی‌ها را فراموش کنند.

فارس: اگر قرار باشد یک حریف را حذف کنید چه کسی را انتخاب می‌کنید؟زارع: یک کشتی‌گیر ترک هست که جدیداً بعد از طاها آکگل، به تیم ملی ترکیه رسیده و خیلی کشتی‌گیر چغر و بدبدنی است؛ اصطلاحاً ضدکشتی رقابت می‌کند. به من باشد او را از رقابت‌های جهانی کنار می‌گذارم.فارس: هدف شما در مسابقات جهانی رسیدن به رکورد خاصی است یا بیشتر به ادامه مسیر قهرمانی فکر می‌کنید؟زارع: قطعاً چیزهایی که تا حالا به دست آورده‌ام برایم کافی نبوده اما به رکورد هم فکر نمی‌کنم. من همیشه با مربیانم که صحبت می‌کنم، می‌گویم تا زمانی که بتوانم نماینده شایسته‌ای برای تیم ملی باشم، کشتی می‌گیرم.هرجا احساس کنم ضعفی در وجودم ایجاد شده، قطعاً کشتی‌ام را کنار می‌گذارم. سعی می‌کنم تا زمانی که بتوانم خوب مبارزه کنم و بهترین خودم را به نمایش بگذارم، در کشتی بمانم.فارس: تا حالا شده به خداحافظی فکر کنید؟زارع: اصلاً. در این مدت حتی یک لحظه هم به خداحافظی فکر نکرده‌ام.فارس: بعد از دوران قهرمانی به مربیگری فکر کرده‌اید؟زارع: نه، به مربیگری به عنوان شغل فکر نکرده‌ام ولی اگر جایی بتوانم به کشتی کشورم، کشتی شهرم کمک کنم، خیلی علاقه‌مندم و صددرصد خودم را می‌گذارم.

فارس: سخت‌ترین حریفی که در دوران کشتی با او روبه‌رو شدید چه کسی بود؟زارع: طاها آکگل فارس: سخت‌ترین مبارزه؟زارع: سخت‌ترین مسابقه‌ام زمانی بود که ۱۹ سالم بود؛ در فینال تورنمنت ایتالیا مقابل بلالمخوف افسانه‌ای.فارس: شیرین‌ترین بردتان کدام مسابقه بود؟زارع: قهرمانی جهان، قبل از فینال مسابقه مقابل طاها آکگل.فارس: تلخ‌ترین شکست؟زارع: فینال المپیک ۲۰۲۴.فارس: بهترین مربی‌ای که با او کار کرده‌اید؟زارع: پژمان درستکار.فارس: بهترین کشتی‌گیر تاریخ سنگین‌وزن دنیا؟زارع: موسلبزفارس: کشتی‌گیر ایرانی که دوست داشتید با او تمرین کنید.زارع: تقریباً با همه هم‌وزن‌هایم تمرین کرده‌ام اما اگر قرار باشد از تمام تاریخ انتخاب کنم، دوست داشتم با عباس جدیدی تمرین کنم.فارس: کدام کشتی‌گیر از همه دیرتر از خواب بیدار می‌شود؟زارع: نخودی، همیشه خواب است!فارس: بدترین غذایی که در اردو خورده‌اید چه بوده؟زارع: بدترین غذایی که داریم برگر است. بعد این را به حالت رژیمی درمی‌آورند که خیلی بد مزه می‌شود. اصلاً دوستش ندارم.فارس: اگر قرار باشد یک کشتی‌گیر را برای هم‌اتاقی خودتان انتخاب کنید، چه کسی را انتخاب می‌کنید؟زارع: نخودیفارس: خوش‌اخلاق‌ترین کشتی‌گیر تیم چه کسی است؟زارع: همه خوش‌اخلاق هستند.فارس: بهترین دوست‌تان در کشتی؟زارع: بهترین دوستم فردین هدایتی است. ما خیلی با هم رفیق هستیم. در آمل تقریباً هر روز با هم هستیم؛ او مثل اعضای خانواده‌ام است و خیلی دوستش دارم. واقعاً مثل برادر برای من است. حتی بیشتر از خودم برای فردین آرزوی موفقیت می‌کنم و همیشه دوست دارم کمکش کنم. همیشه هم فردین کنار من انرژی مثبت می‌دهد و به من دلگرمی می‌دهد.

فارس: اگر کشتی‌گیر نمی‌شدید، فکر می‌کنید الان چه‌کاره بودید؟زارع: درسم خیلی خوب بود و به رشته حقوق خیلی علاقه داشتم. دانشگاه امام صادق(ع) را دوست داشتم و هدفم این بود که آنجا درس بخوانم.مادرم دوست داشت که به آن دانشگاه بروم و خیلی به درس خواندنم اهمیت می‌داد. اگر قطعاً عضو تیم ملی نمی‌شدم و این افتخارات را به دست نمی‌آوردم، دل مادرم راضی نمی‌شد. من مدرسه نمونه بودم و درس هم برایم اهمیت زیادی داشت. فارس: مردم شما را بیشتر با کدام ویژگی می‌شناسند؟زارع: نمی‌دانم؛ این را باید از مردم بپرسم و مردم باید بگویند.فارس: سخت‌ترین انتقادی که درباره خودتان شنیده‌اید چه بوده است؟زارع: این را اجازه بدهید نگویم.

فارس: اگر روزی قرار باشد خداحافظی کنید، دوست دارید با چه عنوانی از شما یاد شود؟زارع: خادم‌الرضای کشتی ایران.