بسکتبال ایران در ناگویا؛ از آغاز نگران کننده تا صعود امیدوارکننده

به گزارش خبرنگار مهر، «حامد حدادی دیگر زیر سبد ایران نیست، هاکان دمیر روی نیمکت ننشسته و بخش قابل توجهی از چهره‌های تیمی که در هانگژو پنجم آسیا شد، جای خود را به بازیکنان دیگری داده‌اند. بسکتبال ایران به ناگویا آمده است؛ نه با همان تیم، نه با همان مربی و نه با همان مختصات چهار سال قبل» و این اولین برداشت‌ها از تیمی است که زودتر از همه کارش را در بازی‌های آسیایی آغاز کرد و تا به امروز پرونده اش را در مرحله گروهی با یک صعود موردانتظار بسته است.

صعود بعد از آغاز تلخ

تیم ملی بسکتبال ایران تا به امروز با انجام سه بازی برابر قطر، چین تایپه و اردن مرحله گروهی را به پایان رسانده و راهی مرحله یک چهارم نهایی شده است. در حالیکه نتیجه اول دیدار برابر قطر را واگذار کرد اما همین تیم که مسابقات را با شکست آغاز کرد، در ادامه توانست خودش را جمع کند و به‌عنوان صدرنشین گروه به مرحله حذفی برسد چون بازیکنان و مربیانش می‌دانند که خیلی از نگاه‌ها متوجه آنهاست.

انتظار؛ فاکتوری که تغییر نکرده

تیم ملی بسکتبال ایران در بازی‌های آسیایی هانگژو با هدایت هاکان دمیر در مرحله گروهی ۳ پیروزی به دست آورد، در یک‌چهارم نهایی با اختلاف یک امتیاز و نتیجه ۸۴ بر ۸۳ مغلوب فیلیپین شد و در نهایت با پیروزی مقابل عربستان، پنجم شد.

حالا به فاصله سه سال، تیمی متفاوت به ناگویا آمده است؛ تیمی که سرمربی جدید به نام «مانولوپولوس» را در راسش دارد و جای خیلی بازیکنان را هم به جدیدها داده است، در میان این‌ها اما مهم‌ترین نشانه تغییر این تیم شاید نبودن حامد حدادی باشد که وزنه سنگینی برای تیم ملی بود وشاید جای خالی اش به این راحتی پُر نشود با همه این‌ها یک فاکتور نسبت به این تیم تغییر نکرده است و آن انتظاری است که از تیم ملی بسکتبال ایران وجود دارد.

پنجمی هانگژو؛ نقطه شروع مقایسه

تیم بسکتبال اعزامی به هانگژو فقط به حدادی متکی نبود، بازیکنانی مانند ارسلان کاظمی، سجاد مشایخی، سینا واحدی، متین آقاجانپور، پیتر گیرگوریان و حسن علی‌اکبری نیز در آن تیم حضور داشتند که بعضا در تیم اعزامی به ناگویا هم هستند اما مقایسه فهرست هانگژو و ناگویا یک واقعیت مهم را نشان می‌دهد؛ اینکه ایران نه با یک «نسل کاملا جدید»، بلکه با ترکیبی بازطراحی‌شده وارد این دوره بازی‌های آسیایی شده است.

از فهرست ۱۲ نفره ناگویا، ۵ بازیکن سابقه حضور در تیم هانگژو را دارند؛ ارسلان کاظمی، نوید رضایی‌فر، پیتر گیرگوریان، متین آقاجانپور و حسن علی‌اکبری. در مقابل، هفت بازیکن دیگر جایگزین شده‌اند.

بنابراین شاید تعبیر درست‌تر درباره این تیم، «ایرانِ در حال گذار» باشد؛ تیمی که بخشی از ستون‌های قبلی را حفظ کرده، اما ساختار تازه‌ای برای ادامه مسیر ساخته است.

جای خالی یک ستاره بزرگ

در این میان، غیبت حامد حدادی فقط حذف یک نام از فهرست نیست. حدادی برای سال‌ها یکی از مهم‌ترین مهره‌های ایران در بازی زیر سبد، ریباند و کنترل فضای داخلی زمین بود. حتی در جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۲، او با میانگین ۱۴.۳ ریباند در هر بازی بهترین ریباندر مسابقات بود و در شاخص کارایی نیز یکی از برترین بازیکنان تورنمنت محسوب می‌شد. بنابراین مانولوپولوس بیشتر از اینکه به دنبال یک «حدادی جدید» باشد، با این چالش مواجه است که تیمش چگونه نبود او را جبران کند؟

مانولوپولوس و یک مأموریت متفاوت

تیم ملی بسکتبال در حالی به فاصله سه سال دوباره راهی بازی‌های آسیایی شده که روی نیمکت هم دیگر خبری از هاکان دمیر نیست. سوتیریوس مانولوپولوسِ یونانی، هدایت تیم ملی را بر عهده دارد و برای بازی‌های آسیایی فهرستی شامل ارسلان کاظمی، آرمان زنگنه، محمد جمشیدی، نوید رضایی‌فر، مبین شیخی، پیتر گیرگوریان، مهدی جعفری، متین آقاجانپور، علی شریفی، سالار منجی، خشایار علی‌اکبری و مهدی حیدری انتخاب کرده است.

در این فهرست، حضور محمد جمشیدی در کنار کاظمی و چند بازیکن باتجربه دیگر، بخشی از تجربه مورد نیاز تیم را حفظ کرده است؛ در حالی که بازیکنان جوان‌تر نیز سهم قابل توجهی از ترکیب را در اختیار دارند.

بنابراین مانولوپولوس با تیمی روبه‌روست که نه می‌تواند کاملاً بر تجربه نسل قبلی تکیه کند و نه می‌تواند همه بار را روی دوش جوان‌ترها بگذارد. اینجاست که حفظ تعادل اهمیت خود را بیشتر نشان می‌دهد.

شروعی که نگران‌کننده بود

با این شرایط تیم ملی بسکتبال وارد بازی‌های آسیایی شد و با دیدار برابر قطر، آغازگر غیر رسمی این دوره بازی‌ها شد، البته شروع ایران در ناگویا چندان امیدوارکننده نبود چون در اولین بازی گروهی مقابل قطر ۵۹ بر ۵۳ شکست خورد؛ دیداری کم‌امتیاز که قطر با برتری ۲۱ بر ۱۱ در کوارتر دوم کنترل آن را در دست گرفت. ایران در کوارتر چهارم تلاش کرد برگردد، اما اختلاف ایجادشده در نیمه اول جبران نشد.

برای تیمی که قرار است نشان دهد تغییراتش جواب داده، چنین شروعی هشدار محسوب می‌شد اگرچه درادامه دیدارهای مرحله گروهی، واکنش تیم مهم‌تر از شروع بود.

بازگشت از شکست

تیم ملی بسکتبال ایران در بازی دوم مقابل چین‌تایپه قرار گرفت؛ تیمی که در همان دوره قبلی بازی‌های آسیایی چهارم شده بود. این بار ایران ۷۲ بر ۶۹ پیروز شد. بازی تا پایان نزدیک بود و ایران پس از عقب بودن یک امتیازی در پایان نیمه اول، در کوارتر چهارم عملکرد بهتری ارائه داد و با برتری ۲۳ بر ۱۹، بازی را به سود خود تمام کرد.

اما بازی سوم اهمیت بیشتری داشت. ایران برابر اردن قرار گرفت؛ تیمی که در هانگژو تا فینال رفته و مدال نقره گرفته بود. اردن در آن دوره حتی بالاتر از ایران قرار گرفت و یکی از قدرت‌های اصلی مسابقات بود اما

ایران این بار اجازه نداد بازی به لحظات پایانی نزدیک بماند.

پس از تساوی ۳۶–۳۶ در پایان نیمه اول، ایران در کوارتر سوم ۲۷ بر ۱۶ برتری پیدا کرد و در نهایت ۸۱ بر ۶۸ پیروز شد. اینگونه شد که دو برد متوالی پس از شکست افتتاحیه، ایران را به مرحله یک‌چهارم نهایی رساند.

صدرنشینی‌ای که مهم است

ایران و چین‌تایپه هر دو مرحله گروهی را با دو برد و یک شکست تمام کردند. چین‌تایپه در آخرین بازی قطر را ۹۱ بر ۶۹ شکست داد و با این نتیجه به جمع هشت تیم برتر رسید. ایران نیز با توجه به پیروزی برابر چین‌تایپه، در صدر گروه B قرار گرفت.

این صدرنشینی را نباید بیش از اندازه بزرگ کرد؛ ایران هنوز در مرحله حذفی با آزمون اصلی روبه‌رو نشده است اما نباید از این مهم غافل شد که تیمی که با شکست شروع کرد، توانست در ادامه دو بازی مهم را ببرد و بدون وابستگی به نتیجه آخرین بازی گروه، جایگاه خود را در جمع مدعیان تثبیت کند و این توانایی اصلاح مسیر مسئله ای است که از یک تیم در حال گذار انتظار می‌رود.

آیا این تیم از پنجمی هانگژو بهتر است؟

به این پرسش نمی توان پاسخ قطعی داد، تیم هانگژو در یک‌چهارم نهایی تنها با یک امتیاز اختلاف به فیلیپین باخت و پس از آن برای جایگاه پنجم جنگید. آن تیم تجربه بیشتری داشت و حامد حدادی نیز در ترکیبش حضور داشت. تیم ناگویا اما امکان ساختن هویت جدید دارد و این یک امتیاز متفاوت برای این تیم به حساب می‌آید.

این تیم نمی‌تواند همان بسکتبال تیم قبلی را با همان ابزار بازی کند چون تغییراتی زیادی در ترکیب مربیان و بازیکنانش داشته است. اگرچه بازیکنانی دارد که می‌توانند مسئولیت‌های بیشتری بر عهده بگیرند.

در همین سه بازی مرحله گروهی، محمد جمشیدی به یکی از مهم‌ترین منابع امتیازآوری ایران تبدیل شده و آقاجانپور نیز نقش قابل توجهی داشته است. در کنار آن‌ها، تجربه کاظمی و دیگر بازیکنان قدیمی‌تر می‌تواند برای تیمی که در حال تغییر نسل است، اهمیت زیادی داشته باشد.

مرحله‌ای که دیگر بخشش ندارد

مرحله گروهی بازی‌های اسیایی برای بسکتبال ایران تمام شده است. از اینجا به بعد، دیگر شکست قابل جبران نیست. یک بازی ضعیف می‌تواند تمام تلاش سه مسابقه قبلی را از بین ببرد و یک نمایش خوب می‌تواند این تیم را به جایی برساند که به جایگاهی بهتر از پنجمی هانگژو، نزدیک و نزدیک تر شود.

دیدارهای مرحله یک چهارم نهایی چهارشنبه (۲۵ شهریور) برگزار می‌شود، این دیدارها نقطه آغاز واقعی رقابت برای مدال خواهد بود.

پروژه شکست نمی‌خورد اگر ...

تیم ملی بسکتبال ایران در ادوار مختلف بازی‌های آسیایی موفق به کسب ۲ مدال نقره و ۳ مدال برنز شده است. این تیم بعد از پنجمی هانگژو درحالی عازم ناگویا شده است که که در حال امتحان کردن مدلی متفاوت از خود است؛ مدلی که بخشی از تجربه نسل قبل را حفظ کرده، اما به بازیکنان تازه‌تر فرصت داده و مربی دیگری را برای ساختن این ترکیب انتخاب کرده است.

اگر این تیم در یک‌چهارم نهایی متوقف شود، نمی‌توان صرفاً گفت «پروژه شکست خورد». همان‌طور که اگر به نیمه‌نهایی یا مدال برسد، نمی‌توان همه چیز را فقط حاصل تغییر مربی دانست. آنچه مسلم است اینکه

بسکتبال ایران به ناگویا نیامده تا نشان دهد جای خالی نسل قبل را پر کرده است، در واقع بازی‌های اسیایی میدانی است تا برای نمایش فصل جدید بسکتبال بعد از حدادی، دمیر و پنجمی هانگژو.