رئیس فدراسیون جانبازان و توانیابان: امیدوارم بتوانیم رتبه بازی‌های آسیایی هانگژو را تکرار کنیم
باشگاه خبرنگاران جوان؛ سجاد هدایت پور - پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی از بیست و ششم مهر تا دوم آبان ۱۴۰۵ در شهر ناگویا ژاپن برگزار می‌شود. در این دوره حدود چهار هزار ورزشکار از کشورهای مختلف آسیا در ۱۸ رشته ورزشی با یکدیگر رقابت خواهند کرد.
در آستانه برگزاری بازی‌های پاراآسیایی ناگویا ۲۰۲۶، گفت‌وگویی با جلیل کوهپایهزاده رئیس فدراسیون ورزش‌های جانبازان و توانیابان داشتیم و درباره آخرین وضعیت کاروان ایران، تعداد ورزشکاران اعزامی، شانس کسب مدال و جایگاه ایران، رقبای اصلی، پاداش مدالآوران، وضعیت رشته‌های مختلف، جدایی و بازگشت برخی رشته‌ها، فوتبال هفتنفره، مسائل معیشتی ورزشکاران و زیرساخت‌های ورزشی گفت‌وگو کردیم.
در آستانه برگزاری بازی‌های پاراآسیایی هستیم. درباره رشته‌های اعزامی و همچنین تعداد ورزشکاران کشورمان در این رقابت‌ها توضیحاتی بفرمایید.
کوهپایهزاده: بسمالله الرحمن الرحیم. سلام عرض می‌کنم خدمت همه علاقه‌مندان به ورزش‌های جانبازان و توانیابان و از شما هم بسیار ممنونم که تشریف آوردید و وقت گذاشتید. همانطور که مستحضر هستید، مسابقات پاراآسیایی از بیست و ششم مهر تا دوم آبان در شهر ناگویا ژاپن برگزار خواهد شد. فدراسیون جانبازان و توانیابان در این دوره در هشت رشته ورزشی حضور خواهد داشت. دو رشته ما تیمی هستند که شامل والیبال نشسته و بسکتبال با ویلچر می‌شود و هر دو رشته در دو بخش بانوان و آقایان در مسابقات شرکت می‌کنند؛ یعنی در مجموع چهار تیم در این بازی‌ها خواهیم داشت. در کنار این رشته‌های تیمی، در ۶ رشته انفرادی نیز حضور خواهیم داشت که شامل تیراندازی، تیر و کمان، شنا، تنیس روی میز، بوچیا و پاراوزنه‌برداری است.
حدود ۸۰ ورزشکار را از کاروان پارالمپیکی کشورمان به بازی‌های پاراآسیایی اعزام خواهیم کرد
تا امروز که با شما صحبت می‌کنم، حدود ۸۰ ورزشکار را از کاروان پارالمپیکی کشورمان به بازی‌های پاراآسیایی اعزام خواهیم کرد. از این تعداد حدود ۴۶ ورزشکار آقا و ۳۴ ورزشکار بانو هستند. در کنار ورزشکاران، حدود ۳۰ نفر از کادر فنی، سرپرستان و عوامل فنی نیز در این مسابقات حضور خواهند داشت. همانطور که می‌دانید، بازی‌های پاراآسیایی با شکل جدید خود از سال ۲۰۱۰ آغاز شد و دوره‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ را پشت سر گذاشت‌هایم. این دوره، پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی است که به میزبانی کشور ژاپن برگزار می‌شود. امیدوار هستیم که در این دوره هم بتوانیم نتایجی در شأن کشور عزیزمان به دست بیاوریم. در کنار این موضوع، باید به تلاش‌هایی که تقریباً از دو سال گذشته، یعنی بعد از مسابقات پارالمپیک پاریس، انجام شده نیز اشاره کنم. ورزشکاران ما، انجمن‌ها، تیم‌ها و هیئت‌های استانی تلاش زیادی کردهاند تا در نهایت ورزشکاران عزیزمان بتوانند بهترین عملکرد خود را در این مسابقات داشته باشند.
در دوره گذشته در هانگژو به مقام دوم رسیدیم. از سال ۲۰۱۰ هم که مسابقات شروع شد، ایران پلهپله جایگاه خود را ارتقا داده است. با توجه به اینکه این دوره در خود ژاپن برگزار می‌شود و ژاپنی‌ها میزبان هستند، آیا می‌توانیم رتبه دوره گذشته را تکرار کنیم؟ چقدر به تکرار این جایگاه امیدوار هستید؟
کوهپایهزاده: واقعیت این است که در دوره قبل، اگر مستحضر باشید، ما واقعاً به شایستگی رتبه دوم را کسب کردیم، اما در این دوره شرایط متفاوت است. میزبان همیشه یکی از اهدافش در میزبانی این است که بتواند امتیازات بیشتری بگیرد، مدال‌های بیشتری کسب کند و رتبه بهتری به دست بیاورد. روی کاغذ، فرمایش شما کاملاً درست است. قطعاً ژاپنی‌ها به دنبال استفاده حداکثری از شرایط میزبانی هستند. در مسابقات آسیایی که همین امروز روز پایانی آن است نیز مشاهده کردیم که ژاپن توانست از شرایط میزبانی به خوبی استفاده کند و خودش را نسبت به تیم‌های دیگر ارتقا دهد؛ بنابراین طبیعی است که ما پیشبینی کنیم ژاپن روی کاغذ شانس بیشتری داشته باشد. آن‌ها از نظر تعداد ورزشکارانی که شرکت می‌دهند، از نظر آمادگی‌های اقلیمی و همچنین آشنایی با فضا و محل برگزاری مسابقات شرایط مناسبی دارند. ورزشکارانشان در کشور خودشان مسابقه می‌دهند و طبیعتاً برنامه‌ریزی طولانیتری برای این موضوع داشتهاند. ما هم تلاش خودمان را خواهیم کرد.
بعضی از رشته‌های مدالآور و مزیت‌های رقابتی ما که در مسابقات هانگژو حضور داشتند، امسال وجود ندارند
ایران از ابتدای شکل‌گیری این مسابقات همواره جزو چهار تیم برتر آسیا بوده است. البته این دوره یک مسئله دیگر هم وجود دارد. بعضی از رشته‌های مدالآور و مزیت‌های رقابتی ما که در مسابقات هانگژو حضور داشتند، امسال وجود ندارند. با ملاحظات میزبانی، رشته‌هایی مثل قایقرانی و شطرنج که اتفاقاً ما در آن‌ها مدال‌های متعددی کسب کرده بودیم، حذف شدهاند. از سوی دیگر، رشته‌هایی اضافه شدهاند که ما در آن‌ها سابقه مدال‌آوری زیادی نداریم. از همین اتفاق که تقریباً از دو سال پیش مشخص شد، میتوان دورخیز ژاپنی‌ها برای رسیدن به رتبه دوم را احساس کرد. ما تمام تلاشمان را خواهیم کرد. طبیعتاً روی کاغذ شرایط به نفع ژاپن است و آن‌ها شانس بالایی برای کسب رتبه دوم دارند، اما ما هم انرژی زیادی گذاشت‌هایم. می‌دانستیم که با چنین رقیبی در آسیا مواجه خواهیم شد و تلاش مجدان‌های انجام دادهایم. البته من فکر می‌کنم که ما حتی می‌توانستیم نفرات بیشتری را اعزام کنیم، اما با توجه به محدودیت‌های مختلفی که در شرایط فعلی کشور وجود دارد، باید این مسائل را درک کنیم. با این حال، باید اذعان کنیم که بضاعت کشور ما در ورزش پارالمپیکی و پاراآسیایی قطعاً بیشتر از این تعداد و ظرفیت است. انشاءالله تلاش خواهیم کرد که بتوانیم رتبه خودمان را تکرار کنیم.
هند و ازبکستان در سال‌های اخیر به جمع رقبای جدی ایران اضافه شدهاند
یک نکته ظریف دیگر هم وجود دارد. تیم‌هایی مانند هند و ازبکستان در سال‌های اخیر به جمع رقبای جدی ایران اضافه شدهاند. در کنار سه رقیب سنتی یعنی چین، کره جنوبی و ژاپن، این دو کشور نیز سرمایه‌گذاری قابل توجهی انجام دادهاند. ازبکستان به‌شدت و با حجم بیشتری سرمایه‌گذاری کرده و خودش را به رتبه‌های بالاتر آسیا نزدیک کرده است. در دوره قبل، ازبکستان پنجم شد، اما با نوع سرمایه‌گذاری و برنامهریزیای که انجام داده، به دنبال این است که حتی جایگاه سوم را به دست بیاورد و شاید نیمنگاهی هم به جایگاه دوم داشته باشد؛ بنابراین رقابت ما در این دوره به نظرم بسیار سخت‌تر از هانگژو است. پیشبینی ما این است که بتوانیم در جمع سه تیم خوب آسیا باقی بمانیم و امیدواریم این اتفاق رخ دهد.
کمیته ملی پارالمپیک پاداش‌ها را اعلام کرده است. فدراسیون جانبازان و توانیابان هم با توجه به محدودیت‌های مالی که همیشه داشته، برای هر مدال چه پاداشی پرداخت خواهد کرد؟
کوهپایهزاده: در مسابقات مختلف معمولاً دو نوع پاداش وجود داشته است. یک نوع، هدیه یا همان جایزه سکو است که در گذشته حتی توسط کمیته‌های المپیک و پارالمپیک به صورت نقدی و در محل مسابقات پرداخت می‌شد. من حتی به یاد دارم که در برخی مسابقات، همان شب مسابقه این مبالغ پرداخت می‌شد و اعداد نیز نسبت به امروز متفاوت بود، اما چند سالی است که جایزه سکو با تأخیر پرداخت می‌شود، ولی معمولاً پرداخت خواهد شد. نوع دیگر، جایزه‌هایی است که وزارت ورزش به نمایندگی از دولت ارائه می‌کند. در حال حاضر دو جایزه مهم ما همین دو مورد هستند.
ما نیز معمولاً برای مدالآوران برنامه‌هایی در نظر می‌گیریم. برای مثال، در برخی مسابقات برای ورزشکاران و خانواده‌هایشان فرصت‌هایی ایجاد کردیم که به اتفاق خانواده به عتبات بروند یا در مشهد مقدس از آن‌ها تقدیر شود. پیشبینی ما این است که اگر امکانات برایمان فراهم شود، بتوانیم از ورزشکارانی که مدال‌های طلا و ارزشمندی برای کشور به دست می‌آورند، به این شکل تقدیر کنیم. البته در ورزش جانبازان و توانیابان باید یک نکته را تأکید کنم؛ از نظر ما همه ورزشکاران شاخص هستند. ممکن است یک ورزشکار مدال طلا، نقره یا برنز نگیرد، اما همین که توانسته در این سطح خودش را آماده کند و توانمندیاش را ارائه دهد، واقعاً جای تقدیر و تشکر دارد. ما این نگاه را خواهیم داشت، اما آن چیزی که امروز می‌توانیم به طور مشخص درباره آن صحبت کنیم، همان دو جایزه متعارفی است که دولت از طریق وزارت ورزش و کمیته ملی پارالمپیک برای ورزشکاران در نظر گرفته است. برای مدال طلا سه میلیارد تومان، برای نقره یک میلیارد تومان و برای برنز ۴۰۰ میلیون تومان در نظر گرفته شده است. البته وزارت ورزش در مورد بانوان، رقم مدال طلا را افزایش داده و این رقم برای بانوان چهار میلیارد تومان خواهد بود.
در سال‌های گذشته بعضی رشته‌ها از فدراسیون جانبازان و توانیابان جدا شدند. فدراسیون پارادوومیدانی تشکیل شد و قرار شد بعضی رشته‌ها نیز به فدراسیون‌های اصلی بروند. تنیس روی میز هم دوباره برگشت. در نهایت چه اتفاقی قرار است بیفتد؟ آیا قرار است رشته‌ها به صورت کامل از فدراسیون جدا شوند و فدراسیون جانبازان و توانیابان بیشتر حالت همگانی، استعدادیابی و تحویل ورزشکار به فدراسیون‌های اصلی را داشته باشد؟
کوهپایهزاده: حدود یک دهه قبل، تقریباً در سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲، کمیته بین‌المللی پارالمپیک یک تفکر جدید داشت. این تفکر این بود که رشته‌های پارالمپیکی در کشورهایی که امکان آن وجود دارد، به رشته‌های المپیکی نزدیک شوند. مثلاً پاراتیر و کمان به تیر و کمان نزدیک شود یا پاراتکواندو به تکواندو نزدیک شود. برای انجام این کار باید فدراسیون‌های جهانی نیز این موضوع را می‌پذیرفتند و همزمان کمیته بین‌المللی پارالمپیک نیز با آن همراهی می‌کرد. در آن زمان بعضی از فدراسیون‌های جهانی این موضوع را پذیرفتند. برای مثال در تکواندو، پاراتکواندو در کنار تکواندو قرار گرفت. در قایقرانی نیز رشته‌های پارای آن در کنار قایقرانی قرار گرفتند، اما بسیاری از فدراسیون‌های جهانی با این مسئله همراهی نکردند. در نتیجه کمیته بین‌المللی پارالمپیک نیز بعداً موضوع را به کشورها واگذار کرد و گفت دیگر الزامی وجود ندارد و کشورها می‌توانند بر اساس شرایط خودشان تصمیم بگیرند.مثلاً اگر کشوری تمایل داشت، پاراتیراندازی را به فدراسیون تیراندازی منتقل کند، اما از طرف دیگر، فدراسیون جهانی تیراندازی نیز باید این موضوع را می‌پذیرفت و در بسیاری از موارد این همراهی اتفاق نیفتاد.
در ایران، حدود سال‌های ۱۳۹۶ و ۱۳۹۷، چند رشته با همین تفکر و با صلاحدید مدیریت وقت ورزش، وزارت ورزش، فدراسیون جانبازان و کمیته ملی پارالمپیک از فدراسیون جدا شدند. از جمله همین تنیس روی میز و تیر و کمان، اما، چون فدراسیون‌های جهانی در همه این رشته‌ها همراهی لازم را نداشتند، عملاً این انتقال در ایران نیز آنطور که باید جدی گرفته نشد. بعد از چند سال، خود فدراسیون‌های رشته‌های مادر اعلام کردند که می‌خواهند این رشته‌ها را برگردانند. در مورد تنیس روی میز و بدمینتون نیز صحبت‌هایی مطرح شده که خدمات مناسب به این قشر از جامعه ارائه نمی‌شود و بهتر است این رشته‌ها در فدراسیون جانبازان و هیئت‌های تابعه در سطح استان‌ها و شهرستان‌ها مدیریت شوند.
در سال اولی یعنی ۱۴۰۳ که من خدمت دوستان در فدراسیون رسیدم، نخستین رشت‌های که برگشت، تیروکمان بود. این انتقال با نظر فدراسیون تیروکمان و همچنین وزارت ورزش انجام شد.در سال ۱۴۰۴ نیز تنیس روی میز به فدراسیون برگشت. تنیس روی میز سومین رشته پرجمعیت پارالمپیک است و تیر و کمان نیز رشت‌های است که ما در آن سابقه مدال‌آوری داریم. اکنون در حال بازسازی شرایط این دو رشته هستیم. باید توجه داشت که در سال‌هایی که این رشته‌ها در فدراسیون‌های دیگر بودند، زحمات زیادی برای آن‌ها کشیده شد، اما فاصله شرایط آن‌ها با رشته‌هایی که از ابتدا در اختیار فدراسیون ما بودند، کاملاً محسوس است. برای مثال، در تیراندازی پشتوانه‌های بسیار خوبی داریم ورزشکارانی مانند خانم جوانمردی، خانم احمدی، خانم شاهی و آقای میرشفیعی را داریم، اما در بخش دیگری مانند تیروکمان، ورزشکارانی مانند خانم نعمتی و آقای رحیمی را داریم که پشت سر آن‌ها فاصله نسلی بیشتری ایجاد شده است. این یعنی در بحث پشتوانه‌سازی، یک فاصله نسلی به وجود آمده که کار را سخت کرده است. جبران این فاصله زمان می‌برد تا رشته‌هایی که جدا شده بودند دوباره به شرایط طبیعی خودشان بازگردند.
اگر یک تجربه موفق باشد، باید آن را تکرار کرد؛ اگر موفق نباشد، باید دوباره مورد بررسی قرار گیرد
در مورد پارادوومیدانی نیز تفکری وجود داشت که به دلیل حجم بالای این رشته در مجموعه فدراسیون و تعداد زیاد ورزشکاران و رشته‌های متعدد آن، اگر این رشته از فدراسیون جانبازان جدا شود، می‌تواند با استقلال بیشتری فعالیت کند. این تفکر از سوی وزارت ورزش مطرح شد و ما نیز به آن احترام گذاشتیم. اگرچه در فدراسیون تجربیات موفقی در این زمینه نداشتیم، اما هدف اولیه این بود که حمایت بیشتری از دوومیدانی صورت بگیرد. وقتی تجربه جدایی را پیدا کردیم و دیدیم که آن اتفاق به شکل مورد انتظار رخ نداده، طبیعتاً باید دوباره به شرایط و وضعیت کشور خودمان توجه کنیم. اگر یک تجربه موفق باشد، باید آن را تکرار کرد؛ اگر موفق نباشد، باید دوباره مورد بررسی قرار گیرد. در هر حال، تصمیم گرفته شد این رشته به صورت مستقل فعالیت کند. من نیز از ابتدا در وزارت ورزش اعلام کردم که با این شکل از جدایی موافق نیستم، اما از طرف دیگر این نگاه وجود داشت که با جدا شدن دوومیدانی، فدراسیون جانبازان بتواند با فراغ بال بیشتری روی رشته‌های باقیمانده تمرکز کند و فدراسیون پارادوومیدانی نیز بتواند با سرعت بیشتری توسعه پیدا کند. این تفکر در ذات خودش درست است، اما نگرانی ما درباره اجرایی شدن آن در عمل بود. تجربه‌های قبلی ما این نگرانی را ایجاد کرده بود. امیدوار هستم که تجربه‌های ناموفق گذشته دوباره تکرار نشود.
امکانات و ظرفیت‌هایی که در اختیار هیئت‌ها بوده، همچنان در اختیار پارادوومیدانی قرار گرفته است
خوشبختانه هیئت‌های ما در استان‌ها و شهرستان‌ها همچنان از پارادوومیدانی حمایت می‌کنند. ما به هیچ وجه نگفتیم، چون این رشته دیگر زیرمجموعه فدراسیون ما نیست، امکاناتمان را از آن دریغ کنیم. زمین‌ها، امکانات و ظرفیت‌هایی که در اختیار هیئت‌ها بوده، همچنان در اختیار پارادوومیدانی قرار گرفته است. حتی تعدادی از نیروهایی که سال‌ها در فدراسیون ما فعالیت کردهاند، دبیر بودهاند، نایبرئیس بودهاند یا عضو هیئترئیسه بودهاند، امروز با نظر فدراسیون پارادوومیدانی در این رشته کمک می‌کنند. در مجموع، به نظر می‌رسد در حال حاضر یک تفکر کاملاً سیستماتیک و مشخص درباره اینکه سایر رشته‌ها نیز بخواهند به این مسیر بروند، وجود ندارد. با توجه به تجربیات گذشته، به نظر من در ایران بهترین حالت این است که رشته‌های ورزش جانبازان و توانیابان در یک فدراسیون و در هیئت‌های تخصصی خودشان متمرکز باشند. کار با جامعه جانبازان و افراد دارای معلولیت جسمی و ذهنی یک کار تخصصی است و این تخصص در همه فدراسیون‌های ورزشی وجود ندارد.
سال گذشته قبل از مسابقات جهانی هند ورزشکاران دوومیدانی می‌گفتند حتی اجازه ورود به ورزشگاه انقلاب را ندارند. اکنون که مستقل شدهاند، آیا این شرایط بهتر شده است؟
کوهپایهزاده: متأسفانه در برخی موارد حتی وضعیت سخت‌تر شده است. اطلاعاتی که ما داریم نشان می‌دهد ورزشکاران برای استفاده از همان زمین و سالن‌ها بعضاً با مشکل مواجه هستند یا مجبورند هزینه بیشتری پرداخت کنند. ما در فدراسیون‌های مختلف، با کمک وزارت ورزش و به‌ویژه ارتباط خوبی که با وزیر محترم داریم، تلاش کردهایم ارتباط نزدیکی با فدراسیون‌های رشته‌های مختلف داشته باشیم. همین الان که با شما صحبت می‌کنم، اردوهای نهایی ما در رشته‌های تیراندازی، تیروکمان و شنا در زیرمجموعه‌های تخصصی فدراسیون‌های محترم تیراندازی، تیر و کمان و شنا برگزار می‌شود. این موضوع نشان می‌دهد که ما ارتباط خوبی با فدراسیون‌ها داریم.
ورزشگاه آفتاب انقلاب برای استفاده جانبازان و توانیابان نیاز به بازسازی و مناسب‌سازی دارد
در زمانی که پارادوومیدانی زیرمجموعه فدراسیون جانبازان بود نیز با ریاست محترم فدراسیون دوومیدانی آقای حدادی ارتباط بسیار خوبی داشتیم و از امکانات آن‌ها استفاده می‌کردیم. البته باید توجه داشته باشیم که حتی ورزشگاه آفتاب انقلاب، در برخی بخش‌ها برای استفاده جانبازان و توانیابان نیاز به بازسازی و مناسب‌سازی دارد. این موضوع نشان می‌دهد که حتی در حرفهایترین مکان‌های ورزشی کشور نیز هنوز باید برای این بخش از جامعه تمهیدات لازم فراهم شود.
فوتبال هفتنفره یکی از رشته‌های پرمخاطب بود که از پارالمپیک خارج شد، اما همچنان در مسابقات جهانی حضور دارد. با توجه به محبوبیت فوتبال، خیلی‌ها تصور می‌کنند شاید اگر این تیم زیر نظر فدراسیون فوتبال قرار بگیرد، امکانات بیشتری دریافت کند. آیا در یک سال گذشته فدراسیون فوتبال واقعاً دنبال تیم ملی فوتبال هفتنفره بوده است؟
کوهپایهزاده: اولاً باید عرض کنم که از زمانی که بنده در خدمت دوستان هستم، یعنی حدود دو سال و نیم، در دو مسابقه مهم شرکت کردهایم. یکی مسابقات جام جهانی فوتبال هفتنفره در اسپانیا بود و دیگری مسابقات قهرمانی آسیا و اقیانوسیه در سال‌های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ و در هر دو مسابقه، تمام مراحل اردویی، مسابقات قهرمانی کشور و اعزام به شکل مطلوب انجام شد. خوشبختانه در این دو مسابقه دو کاپ و دو مدال طلا به دست آوردیم؛ بنابراین در این زمینه هیچ کوتاهی از سوی فدراسیون جانبازان وجود نداشته و نخواهد داشت. فدراسیون فوتبال نیز مانند سایر فدراسیون‌ها برای اینکه بتواند روی این جامعه عزیز کار کند، نیاز دارد زیرساخت‌های لازم را آماده کند. این زیرساخت فقط در حد یک زمین فوتبال نیست.
انتظار بسیاری از ورزشکاران ما حمایت‌های معیشتی است
مسئله مهم دیگری که باید به آن توجه کنیم، شرایط معیشتی ورزشکاران است. برداشت و انتظار بسیاری از ورزشکاران ما بیشتر حمایت‌های معیشتی است. ورزشکاران جانباز و توانیاب، به‌ویژه افراد دارای معلولیت که از برخی حمایت‌های اقتصادی معمول جانبازان برخوردار نیستند، دغدغه‌های جدی معیشتی دارند. آن‌ها نیاز دارند که یک آینده شغلی و اقتصادی مشخص داشته باشند. فدراسیون در حد توان خود همیشه کمک کرده، اما واقعیت این است که منابع فدراسیون محدود است. خوشبختانه با بازنگری قانون سرباز قهرمان در کمیسیون‌های فرهنگی و اجتماعی مجلس و همچنین با همکاری شورای عالی انقلاب فرهنگی، وزارت ورزش و کمیته‌های المپیک و پارالمپیک، نسخه ارتقایافت‌های از این قانون تهیه شده است. اگر این قانون به زودی در صحن مجلس تصویب و ابلاغ شود، بسیاری از قهرمانان جهانی، آسیایی و بین‌المللی ما که واجد شرایط هستند، می‌توانند از منافع آن استفاده کنند. این قانون می‌تواند در بخش استخدامی و همچنین در حوزه خانواده به ورزشکاران کمک کند. به نظرم این قانون حتی می‌تواند بیش از جابهجایی فدراسیون‌ها و تیم‌ها، به حل مشکلات ورزشکاران کمک کند.چون موضوع فقط این نیست که تیم در کدام فدراسیون باشد؛ ورزشکار باید بتواند بعد از دوران قهرمانی نیز زندگی مناسبی داشته باشد. نسخه جدید قانون با نگاه عادلانهتری تدوین شده و خوشبختانه ضعف‌هایی که در گذشته برای ورزشکاران پارالمپیکی وجود داشت، در آن دیده شده است. امیدواریم به زودی این قانون تصویب و ابلاغ شود.
در حال حاضر یکی از دغدغه‌های اصلی ورزشکاران ما مسائل مالی و معیشتی است. این افراد نیاز دارند که در کنار ورزش حرفه‌ای، از یک درآمد و شغل ثابت نیز برخوردار باشند و مطمئنا با توجه به بودجه کم شما توانایی پرداخت حقوق به ورزشکاران را ندارید.
کوهپایه زاده: باید یک فکر بلند مدتی کرد. خوشبختانه در سال ۱۴۰۳، زمانی که برای نخستین بار ورزشکاران فوتبال هفتنفره بعد از جام جهانی خدمت آقای دکتر حسینی در سازمان بهزیستی رسیدند، علاوه بر حمایت نقدی، موضوع استخدام نیز مطرح شد. طبق قانون حمایت از افراد دارای معلولیت، سهمی‌های برای استخدام افراد دارای معلولیت در دستگاه‌های دولتی در نظر گرفته شد. حدود ۵۰۰۰ نفر برای استخدام در دستگاه‌های دولتی در نظر گرفته شدند و این کار انجام شد. یک فراخوان دیگر نیز مجدداً منتشر شده که امیدواریم در نیمه دوم سال اجرایی شود. این اتفاق می‌تواند باعث شود تعداد بیشتری از ورزشکاران و افراد واجد شرایط دارای معلولیت وارد سیستم استخدام دولتی شوند.
پیگیر مجوزها و امکاناتی هستیم که سازمان بهزیستی برای قهرمانان در نظر گرفته است
از طرف دیگر، صحبت‌هایی نیز درباره اختصاص برخی مجوزها و امکانات ویژه به قهرمانان مطرح شده است؛ امکاناتی که شاید به شکل عادی برای همه امکانپذیر نباشد. این مجوزها می‌تواند به عنوان یک شغل یا شغل آینده در اختیار قهرمانان موفق قرار گیرد تا ورزشکار بتواند بعد از پایان دوران قهرمانی نیز روی آن برای زندگی و معیشت خود حساب کند. در این زمینه جلسات متعدد و مکرری داشت‌هایم و خوشبختانه پیشرفت‌های خوبی حاصل شده است. ما همزمان دو مسیر را دنبال می‌کنیم. یکی اینکه قانون سرباز قهرمان را برای حل بخشی از مشکلات معیشتی ورزشکاران جلو ببریم و دیگری اینکه در استخدام‌هایی که سازمان بهزیستی انجام می‌دهد، تعداد بیشتری از ورزشکاران ما بتوانند استخدام شوند. همچنین پیگیر مجوزها و امکاناتی هستیم که سازمان بهزیستی برای قهرمانان در نظر گرفته است.
ورزشگاه شیرودی با توجه به اینکه این ورزشگاه در نزدیکی فدراسیون قرار دارد، همیشه صحبت‌هایی مطرح بوده که شاید بخش‌هایی از آن به فدراسیون شما ملحق شود و تحت مدیریت شما قرار بگیرد. وضعیت این موضوع به کجا رسیده است؟
کوهپایهزاده: موضوع اصلی در ورزشگاه شیرودی، زمین فوتبال شماره یک بود. این زمین برای فوتبال پنجنفره نابینایان، فوتبال هفتنفره و همچنین تیر و کمان مورد استفاده قرار می‌گرفت. در مورد تیر و کمان خوشبختانه وزارت ورزش لطف کرد و زمینی را در مجموعه آزادی در اختیار ما قرار داد. ما در حال آماده‌سازی آن زمین هستیم تا به عنوان کمپ تمرینی تیم‌های ملی تیر و کمان مورد استفاده قرار بگیرد. در مورد فوتبال نیز فعلاً زمین شماره یک در اختیار فدراسیون دوومیدانی قرار گرفته است. ما با آن‌ها در تعامل هستیم و می‌توانیم از این زمین بهره‌برداری کنیم و ممانعتی در این زمینه وجود ندارد.
در مورد دوومیدانی نیز فدراسیون پارادوومیدانی از امکانات استفاده می‌کند. در بخش‌های دیگر، ما خیلی به دنبال مالکیت اختصاصی یا بهره‌برداری انحصاری نبودهایم. مالکیت مجموعه‌ها در نهایت متعلق به وزارت ورزش است و بحث اصلی برای ما استفاده مناسب از ظرفیت‌های موجود است. ما در بخش‌های مختلف با فدراسیون‌های شنا، تنیس روی میز، ژیمناستیک و شمشیربازی، نابینایان، بدن‌سازی و جودو همکاری نزدیکی داریم. ما زمین شماره یک را داشتیم که الان با فدراسیون پارادوومیدانی و مجموعه ورزشی شهید شیرودی همکاری می‌کنیم.
مشاهدهٔ خبر در منبع