گردشگری در تله بروکراسی؛ وقت میدانداری جهادیها نرسیده؟
یک کارشناس گردشگری معتقد است که ظرفیتهای گردشگری ایران برای تبدیل شدن به اقتصاد، با موانعی چون کمبود زیرساخت، بروکراسی و موازیکاری دستگاهها روبهرو هستند و همین روند، توسعه بسیاری از مقاصد را به تأخیر انداخته است.
گروه اجتماعی خبرگزاری فارس؛ سالهاست از ظرفیتهای گردشگری ایران گفته میشود، اما فاصله میان این ظرفیتها و آنچه در عمل به مقصد گردشگری تبدیل شده، همچنان چشمگیر است. بسیاری از جاذبهها در پیچوخم مجوزها، تصمیمهای موازی، از چرخه سرمایهگذاری و بهرهبرداری خارج ماندهاند؛ وضعیتی که این پرسش را جدیتر میکند که آیا برای باز کردن این گرهها، وقت آن نرسیده است بخشی از ظرفیت گروههای جهادی به کمک گردشگری بیاید؟
محمد فرزاد میرزایی قلعه در گفتوگو با فارس، با اشاره به نقش بروکراسی و موازیکاری دستگاهها در معطل ماندن ظرفیتهای گردشگری، پیشنهاد تشکیل گروههای جهادی تخصصی گردشگری برای شناسایی و حل مسائل مقاصد مغفول را مطرح کرد.
مشکل ایران کمبود جاذبه نیستمیرزایی قلعه درباره چرایی فعال نشدن بسیاری از ظرفیتهای گردشگری کشور اظهار کرد: مسئله ایران کمبود جاذبه نیست، بلکه مشکل اصلی فاصله میان «داشتن جاذبه» و «ساختن مقصد گردشگری» است.وی افزود: برای اینکه یک ظرفیت به اقتصاد گردشگری تبدیل شود، باید زیرساخت، خدمات، سرمایهگذاری، معرفی و مشارکت جامعه محلی شکل بگیرد.این کارشناس گردشگری با اشاره به یکی از موانع جدی توسعه گردشگری ادامه داد: بروکراسی و موازیکاری دستگاهها از جمله مشکلاتی است که در این مسیر وجود دارد. گاهی برای فعال کردن یک ظرفیت کوچک گردشگری، همان مسیر پیچیدهای را طی میکنیم که برای پروژههای بزرگ طی میشود.میرزایی قلعه تصریح کرد: در حالی که گردشگری میتواند از یک خانه بومگردی، یک مسیر طبیعتگردی یا حتی یک محصول بومی آغاز شود.
گردشگری با جلسه و بخشنامه رونق نمیگیردوی با تأکید بر اینکه بخشی از مشکلات گردشگری مدیریتی است، گفت: گردشگری با جلسه و بخشنامه رونق نمیگیرد؛ باید در میدان حضور داشت، ظرفیتها را شناخت، موانع را احصا کرد و دستگاههای مسئول را برای حل مسئله کنار هم آورد.وی افزود: ایران بیش از آنکه با کمبود جاذبه مواجه باشد، با کمبود مدیریت میدانی و اتصال ظرفیتها به اقتصاد مواجه است.
پیشنهاد ورود گروههای جهادی به گردشگریمیرزایی قلعه درباره پیشنهاد تشکیل گروههای جهادی تخصصی گردشگری اظهار کرد: منظور از این پیشنهاد، تصدیگری نیست؛ بلکه تشکیل گروههایی متشکل از متخصصان گردشگری، اقتصاد، معماری، میراث فرهنگی، فناوری و رسانه است که مأموریت آنها حل مسئله باشد.وی افزود: این گروهها میتوانند یک روستا یا منطقه را شناسایی کنند، ظرفیتهای آن را احصا و موانع را استخراج کنند، دستگاههای مربوط را پای کار بیاورند و در نهایت منطقه را برای حضور سرمایهگذار و بخش خصوصی آماده کنند.این کارشناس گردشگری تأکید کرد: گروه جهادی نباید جای سرمایهگذار را بگیرد، بلکه باید راه را برای سرمایهگذار باز کند.
وی درباره نحوه ارزیابی عملکرد این گروهها گفت: موفقیت چنین گروههایی نباید با تعداد اردوها یا پروژههای اجراشده سنجیده شود، بلکه باید نتیجه اقتصادی آنها را ارزیابی کرد.میرزایی قلعه افزود: باید دید چند مقصد فعال شده، چند شغل ایجاد شده، چه میزان سرمایه بخش خصوصی جذب شده و چه مقدار درآمد به جامعه محلی رسیده است.
مردم محلی باید در مرکز گردشگری باشندوی با تشریح نقش دولت و جامعه محلی در این مدل ادامه داد: دولت باید سیاستگذاری، استانداردگذاری و رفع موانع حاکمیتی را انجام دهد و میدان را برای مردم و بخش خصوصی باز کند.وی افزود: از سوی دیگر، مردم محلی باید در مرکز این مدل باشند؛ چراکه بخش مهمی از فرهنگ، محصولات، روایتها و ظرفیتهای هر مقصد در اختیار آنهاست.میرزایی قلعه تصریح کرد: هدف این است که زنجیره ارزش گردشگری در همان منطقه شکل بگیرد و درآمد حاصل از گردشگری به جامعه محلی برسد.
نسخه شروع کار؛ شناسایی مقاصد مغفولوی درباره نخستین گام برای اجرای این طرح گفت: ابتدا باید در هر استان، «مقاصد مغفول گردشگری» شناسایی شوند و پس از آن گروههای جهادی تخصصی مأمور حل مسائل این مناطق شوند.میرزایی قلعه افزود: پس از آمادهسازی مقصد، باید آن را به سرمایهگذاران و بخش خصوصی متصل کرد.وی تأکید کرد: برای جهش گردشگری الزاماً به اداره و ساختار جدید نیاز نداریم؛ بلکه به مدیریت میدانی، حل مسئله و میدان دادن به مردم و بخش خصوصی نیاز است.این کارشناس گردشگری در پایان گفت: وقت آن رسیده است که بخشی از ظرفیت عظیم نیروهای جهادی کشور، با تخصص و مأموریت اقتصادی مشخص، وارد عرصه گردشگری شوند.وی خاطرنشان کرد: گردشگری ایران پشت در ادارات منتظر نمیماند؛ راه نجات، حرکت از میز به میدان است.#گردشگری #ایران #دولت ۱۲:۳۲ - ۳۱ مرداد ۱۴۰۵
مشاهدهٔ خبر در منبع