یک ماه مرخصی روی کاغذ؛ هر روز حضوری پای تخته

به گزارش مرکز اطلاع‌رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش، یونس فاضلی، آموزگار پایه چهارم دبستان نواب صفوی شهر سنگان شهرستان خواف، این روزها درسی فراتر از سطرهای کتاب به دانش‌آموزانش می‌آموزد؛ درس تعهد، مسئولیت‌پذیری و دلبستگی به کلاس و شاگردانی که چشم‌انتظار حضور معلمشان هستند.

پارگی رباط صلیبی، راه رفتن و ایستادن را برای او دشوار کرده است. پزشک یک ماه استراحت تجویز می‌کند؛ فرصتی برای دوری از فشار کار و سپردن تن خسته به آسودگی. اما گویی در حساب‌وکتاب دل یک معلم، گاهی چیزهایی هست که در نسخه‌های پزشکی نوشته نمی‌شود؛ دل‌نگرانی برای شاگردانی که هر روز، چشم به راه آموزگارشان می‌مانند.

یونس فاضلی، با وجود توصیه پزشکی، حتی یک روز هم کلاس درس را ترک نکرده است. درد و دشواری را با خود به مدرسه می‌آورد و هر روز، بار دیگر پای تخته می‌ایستد؛ نه از آن رو که رنج جسم را نادیده می‌گیرد، بلکه از سر دلبستگی به رسالتی که برای خود برگزیده است.

برای بسیاری، یک ماه مرخصی فرصتی برای استراحت و بهبودی است؛ اما برای او، کلاس درس تنها چهار دیوار و چند ردیف نیمکت نیست. آنجا دنیای کوچکی است که در آن، کودکی با پرسشی تازه قد می‌کشد، دستی برای پاسخ بالا می‌رود و آینده، آرام‌آرام در ذهن‌های کوچک شکل می‌گیرد. شاید همین تصویر است که هر روز، مسیر خانه تا مدرسه را برایش به مسیری آشنا و دوباره پیمودنی تبدیل می‌کند.

در کلاس چهارم دبستان نواب صفوی سنگان، دانش‌آموزان هنوز در آغاز راه یادگیری‌اند؛ اما این روزها، در کنار جمع و تفریق‌ها، واژه‌ها و جمله‌ها، معنای دیگری را نیز می‌آموزند؛ معنای ایستادن پای مسئولیت، وفاداری به عهد و ارزشمندی کاری که با عشق پذیرفته می‌شود.

شاید سال‌ها بعد، وقتی از روزهای دبستان و آموزگار کلاس چهارمشان سخن بگویند، همه درس‌های کتاب را به خاطر نیاورند؛ اما بعید نیست تصویر معلمی در ذهنشان مانده باشد که با زانویی آسیب‌دیده و گام‌هایی دشوار، هر روز به کلاس می‌آمد تا چراغ یادگیری خاموش نماند.

معلمی همیشه در نوشتن روی تخته خلاصه نمی‌شود؛ گاهی در قدم‌هایی معنا می‌یابد که با وجود درد، راه مدرسه را در پیش می‌گیرند؛ در حضوری که به شاگردان می‌گوید مسئولیت، تنها واژه‌ای برای نوشتن در دفتر انشا نیست، بلکه عهدی است که باید به آن وفادار ماند.

یونس فاضلی، آموزگار پایه چهارم دبستان نواب صفوی شهر سنگان، این روزها روایت زنده همین درس است؛ درسی که نه در کتاب‌ها می‌گنجد و نه با زنگ پایان کلاس تمام می‌شود؛ درسی که شاید سال‌ها بعد، در گوشه‌ای از خاطرات شاگردانش جوانه بزند و دوباره به یادشان بیاورد که روزی، معلمشان با تمام دشواری‌ها، پای عهد خود با کلاس ایستاد.