روایتی از معلم و مدیر هشترودی که در روزهای سخت، قامت مدرسه را استوار نگه داشتهاند

به گزارش اداره اطلاع‌رسانی و روابط عمومی اداره کل آموزش و پرورش استان آذربایجان شرقی، در روزگاری که غبار جنگ بر فضای آموزش نشسته و کلاس‌ها ناگزیر به صفحه‌های مجازی پناه بردهاند، هنوز صدای قدم‌هایی شنیده می‌شود که اجازه نمی‌دهند شوق آموختن در دل کودکان خاموش شود. در روستاهای شهرستان هشترود، جایی که گاهی نبود اینترنت همچون دیواری بلند میان دانشآموز و کتاب میایستد، معلمان با همت و عشق، این دیوار را فرو میریزند.

در این میان حسین بشیری زندیه، دبیر ادبیات دبیرستان ۱۵ خرداد، بیش از یک معلم ظاهر شده؛ او پیامآور روشنایی است. مردی که این روزها، کیف معلمیاش را برمیدارد و از روستایی به روستایی دیگر می‌رود تا مبادا چراغ دانستن در نگاه کودکان کمسوتر شود.

چند روز است که مسجد کوچک و صمیمی روستا لامشان، میزبان کلاس‌های درس او شدهاند. جایی که صدای اذان با صدای خوانش شعرهای فارسی درهم میآمیزد و نیمکت‌ها به جانمازها تکیه دادهاند. معلمی که میان ستون‌های مسجد، با همان آرامش و وقار همیشگی، درس ادبیات را چنان می‌گوید که گویی خود واژه‌ها برای شنیده شدن به صف ایستادهاند.

این تلاش‌ها نشان می‌دهد که مدرسه تنها یک ساختمان نیست؛ جایی است که معلم قدم می‌گذارد. و تا وقتی چنین دل‌هایی پای کارند، آموزش نه در سایه بحران‌ها گم می‌شود و نه در تاریکی روزهای سخت نفسی کمرنگ میکشد

خلیل رحیمی، مدیر فرهیخته و پرتلاش مدرسه ۱۵ خرداد روستا لامشان هشترود هم یکی از همین چهره‌ها است. مدیری که مدیریت را نه پشت میز، بلکه در میدان عمل معنا می‌کند. او در روزهایی که کلاس‌ها دچار بیسروسامانی شدهاند و پیامرسان‌ها جای زنگ مدرسه را گرفتهاند، خودش آرام و مصمم پیشقدم شده تا نظم و جریان آموزش همچنان جاری بماند.

با پی‌گیری‌های مدبرانهاش، معلمان دلگرمتر شدهاند، خانواده‌ها مطمئنتر و دانشآموزان امیدوارتر. او بارها نشان داده که مدیریت فقط دستور دادن نیست؛ بلکه نفسکشیدن کنار مشکلات، راه باز کردن در دل شرایط سخت و روشن نگه داشتن چراغ مدرسه حتی وقتی بادهای ناآرام به آن میوزند.

این روزها که معلمان در مسجدها و خانه‌ها کلاس برپا می‌کنند، رد پای او هم کنارشان پیدا است؛ گاهی در هماهنگی‌ها، گاهی در حمایت‌ها و گاهی حتی در دلگرمی‌هایی که در یک لبخند ساده خلاصه می‌شود. و مدرسه‌ای که چنین مدیری دارد، هیچوقت بیسرپناه نمی‌ماند؛ چون سقفش بر دوش انسانی بنا شده که باور دارد آموزش، مأموریتی است که حتی طوفان هم آن را از پا نمی‌اندازد.

انت‌های پیام